MUSLIMANI CRNE GORE – PROŠLOST, SADAŠNJOST I BUDUĆNOST

Akademik  Avdul Kurpejović

MUSLIMANI CRNE GORE

PROŠLOST, SADAŠNJOST I BUDUĆNOST

 

„Veličina jednog naroda ne mjeri se brojem, kao što se veličina čovjeka ne mjeri  stasom. Njegova mjera je količina inteligencije i vrline koje posjeduje“.

( Viktor Igo).

     

U v o d

 

Osnovna namjera autora og rada je da na jednom mjestu iskaže najbitnija saznanja o prošlosti, sadašnjosti i budućnosti Muslimana Crne Gore  i tako čitaoca oslobodi čitanja brojne literature, a posebno izdanja Matice muslimanske Crne Gore,

Ovim radom i knjigama: Muslimani Crne Gire (Značajna istorijska saznanja, dokumenta, insritucije i događaji) i Istorija Muslimna Crne Gore, knjiga prva i druga.         Tako  će zainteresovani čitalac  saznati istinita saznanja i nepobitne činjenice o kulurnom i nacionalnom identitetu, nacionalnom statusu i položju u prošlosi, adašnjoszi i viđenja skorije budućnosti autohtonih Muslimana i njihovom istorijskom evolutivnom procesu narodnosnog ofofrmljenja.

Autorova preporuka: Pomenute knjige i Osmi broj časopisa OSVIT glas Muslimana Crne Gore, su Vam podsjetnici za svakodnevnu upotrebu u argumetovnom  suprostavljanju onim neznalicama koji pokušavaju da negiraju nacionalni identitetautohtonih  Muslimana Crne Gore i nameću im političku i asimilatorsku tvorevinu Bošnjak.

 

 

MUSLIMANI CRNE GORE U PROŠLOSTI

     

Istorijski etno-genetski evolutivni proces narodnosnog oformljenja Muslimana Crne Gore

         

        Polazno utemeljenje izučavanja , očuvnja, unapređenja, afirmacije,  zaštite etnogeneze, etnologije, islamske civilizacije,  etnografije, istorije, kulture, kuturne baštine, društeno-političkog statusa i položaja, objektivnih i suvjektivnih uslova društvmo-političke egziszencije  se zasnivaju na dugotrjnom istorijskom etno-genetskom evolutivnom procsu narodnosnog oformljenja.

Rijetka su, skoro da je nemoguće na njih naići, istorijska, etnološla i etnografska saznanja o istorisjskom evolutivnom procesu Muslimana Crne Gore od svog nastanka do xv, xvi i xvii vijeka, jer se niko nije njima bavio na ovim prostorima za vrijeme Osmanskog casrstva, kao da ovaj narodi nije ni posojao, jer je bio u nastajanju, postepenim prijemom islama domicilnog hrišćanskog stanovništa

Tako su istraživanja, izučavnja i prezentacija saznanja moguća tek od njihove etno-genez, odnosno postanka. No. ovim narodom se nijesu bavili istoričari, etnolozi, etnografi niti političari ni poslije njihoog nastavka, osim uzgred sa nekom rečenicom neki istoričar ili neki putopisac koji bi npisao da se o ovom svalenskom narodu zna samo po izvještajima koliko je njih stradalo na ratištima, koliko je napustilo svoja ognjišta, prisilno  zbog progona ili  ugroženosti egziszencije, ostavljajuči svu nepokrenu i pokretnu imovinu.

Zato nije nikakvu čudo da Muslimani, jedan od autohtonih naroda države Crne Gore, koji su izveli svoje porijeklo od domicilnog hrišćanskog stanovniptva koje je primilo islam, nijesu podubilo nekog istoričara da ih proučava i prezentira dostignuta saznanja ni do 21. vijeka, odnosno ni za viće od 560. godina njihovog  postanka.   

Kada se izučava etno-geneza, porijeklo, nastanak vjerskog, kulturnog i nacionalnog identiteta, Muslimana Crne Gore, nailazi se na  na niz ograničenja kojih nema kod drugih naroda, ili su u manjem obimu, a to su: odakle otpočeti izučavanje, jer je malo literature u Crnoj Gori i u Evropi na našim jezicima, već je pretežno na arapskom ili persijskom, kojim dokazima dati prioritet, kako sve dokaze ukomponmovati u u jednu cjelinu, jer u Crnoj Gori i dijelom u susjednim državama ne postoji istorijaa, kultura, kulturna baština, etmologija, etnografija niti druga saznanja o Muslimanima Crne Gore, već dijelom o Muslimanima, pretežno Bosne i Hercegovine, koja se samo djelimično mogu koristiti.

Posebnu poteškoću čine činjenice  da istorija, kultura i islamska civilizacija Musliana nijesu izučavana za vrijeme Osmanskog carstva koje je vladaalo ovim prostorima kada je otpočeo i završio se proces prijema islama i time postanak stanovništva islamske vjeroispovijesti i ti procesi su bili najintenzivniji u XVI i XVII vijeku, djelimično do početka XVIII vijeka, kada je okončan prijem islama.

Isto tako, novonastalo stanovništvo koje je primilo islam i tretirano kao stanovništvo islamske vjeroispocijesti, odnosno zvanično inovjernici, nijesu izučavani od perioda prijema islama, načina i procesa prijema islama, nastanak novih običaja i tradicija sa prijemom islama u odnosu onih koje su imali kao hrišćani, njihov status i položaj niti procesi istorijskog evolutivnog procesa koje je donosila islamska civiizavija, nauka, kultura i načini življnja i suživota sa srodnisima koji nijesu primili islam.

Muslimani Crne Gore nijsu bili predmet izužavanja isorije, civilizacije, tradicije, običaja, kulture i drugih osobenosti sve do Danilovog zakonika 1855. godine, kada su dobili status „Inoplemenika“, uz status „inovrernika“, zatim slijedi Berslinski Konkres, stvaranje Kaljevine Srba Hrvata i Slovenaca i nastavak procesa, sa prekidima i od rijetkih istoričara koji su usput napisali po neku rečenicu o Mushamedancima, odnosno Muslimanima. Neshvatljivo je kako to da naučni radnici iz Evropoe nijesu našli tematska područja da izučavaju saznanja koja sadrži Kuran i istovremeno islamsku civilizaciju i kulturu, pa sve do naučnih saznanja koja su bila značajna i mnoga neprevazićena.

Šta je značilo zapostavljanje proučavanje Kurana dovoljno govori prvo saznanje napisano o njemu o naciji, koja se zvanično u Evropi prvi put pominje u Akadrmskom rječniku u Francuskoj 1893. godine i onda su islijedila  građanska i kasnije socijalistička teorijska saznanja o pojmovnom određenju nacije.

 

Kuransko učenje o naciji, glasi:

 

„Među ljudima nema nikakve razlike osim u njihovom pristupu dobru i zlu, korisnom i štetnom, ljijepom i rđavom.

Svrha postojanja različitih nacija je u međusobnom upoznavanju, saradnji na dobru, razmjeni iskustava i međusobnom ispomaganj“. (A. Smailović. Kuran časni, Predgovor, Tetovo, 1992. godine

.

         U islamu se ne tako rijetko odrednica nacija zamjenjuje odrednicom narod, „ummet“, koja se pojmovno iskazuje; „O ljudi. Mi vas od jednog čovjeka i jedne žene stvaramo i na narode i plemena vas dijelimo da bi ste se upoznali“. (Al Haddžurat, 13).

         Na Kuransko učenje i islamsku civilizaciju i nauku dao sam kraći osvrt radi dokaza da istorijski evolutivni proces narodnosnog i kulturološkog oformljenja postoji i kod pripadnika islamske religije i da isti nije zaostajao niti sada ne zaostaje za drugim narodima, nego su zaostajali istoričari i naučni radnici koji te procese nijesu izućavali , pratili, pisali i janosti prezentirali.

Prilaz izučavanju nacionalnog identiteta autohtonih Muslimana Crne Gore, kao i svakog drugo naroda, zahtijeva objektivna, naučna istraživanja i izučavanja  porijekla, istorijskih evolutivnih etno-genetskih   procesa narodnosnog i kulturološkog oformljenja. U tom dugotrajnom istorijskom procesu nijesu postojali ni minimalni uslovi za kulturološko i narodonosno oformljenje, očuvanje, unapređenje, zaštitu niti afirmaciju  kulturne i nacionalne osobenosti. Naprotiv, Muslimani su, u odnosu na druge narode na ovim prostorima, stalno bili izloženi mnogobrojnim iskušenjima i izazovima egzistencijalne ugroženosti od strane drugih brojnijih naroda, ali su uspijevali da odolijevaju i opstanu.

 

 

Ime i pojmovno značenje odrednice Musliman

 

Ime, naziv, Musliman, se ne može poistovjećivati sa imenovom i nazivom u aparskim zemljama, iz više objektivnih i subjektisnih razloga.

U arapskim zemljama i drugim državama i kontinentima, izuzev, Evrope, ime Musliman potiče od arapske riječi muslim što znači pripadnik islamske vjere.

Na Balkanu i time u Evropi postoji više mogućnosti postanka pojmovnog znčenja odreddnice Musliman, vjerske i nacionalne, Za vrijeme Osmanskog carstva u Crnoj Gori su postojali turski službenici koji su prikupljali danak i porez koji su se zvali Muselimi. Takvih porodica je bilo u Crnoj Gori u Podgorici, Baru i u manjem broju još u nekim mjestima. Muselimi su potojli i u Srbiji kao službenici i bili su rasporđeni po područjima za naplatu porza i drugih dažbina. Postoi mogućnost da su pripadnici islamske vjere po njima dobili ime Muselimi, odnosno Muslimani.

Polazna i neobilazna etnografska saznanja u bitna i temeljna pretpostavka za izučavanje i pojmovno određivanje nacionalne odrednice svakog naroda, pa time i Muslimana, jeste pojmovno kazivanje etno-geneze.

Postoje saznanja da je Muhamedov naslednik Muslim bio teoetičar i da je napiao posebnu knjigu i najviše Hadisa. Po njemu su se  njegove pristalice nazivali Muslimi, kao što su se nazivali Muhamedanci, njegovi sledbenici. Tako smo i u Socijalističkom sistemu imali marksiste, lenjiniske, Titoiste i dr.

Međutim, u istorijskom evolutivnom procesu narodnosnog oformljenja i u posebnim istorijskim prilikama pojam Musliman u posljednih više od sto godina je dobio značenje etničke, odnosno nacionalne oznake muslimanskog stanovništva slavenskog porijekla u BiH, dijelovima Srbije i Crne Gore. (Opća enciklopedija jugoslovenskog leksikografskog zavoda, br. 5 –L-Nigh, Zagreb, 1979. godine str.622-634).

U Crnoj Gori, kao i u Bosni i Srbiji islamizirano hrišćnsko stanovništvo je nazivano zvnično Muhamedanci, a narod ih je nazivao Turci, Poturice, Poturčenjaci i sl.

Pošto su izučavanjem etno-geneze, tradiucije, običaja, etniilogije, istorije, kulture i nacionakne osobenosti, bili  meta za negiranja, poistovjećivanja nacionalne odrednice Musliman sa odrednicom pripadnika islama, ona su se zadržla do današnjih dana kada  se Muslimanima nameće nameće tuđi nacionalni idntitet Bošnjak.

Mđutim, nepobitno je i nesporno u etnogenezi, nauci, istotiji, kulturi, etnografiji i nacionalnim osobenostima da su

 

MuslimaniCrne Gore jedan od autohtonih naroda slavenskog porijekla koji izvode svoje izvorno, etno-genetsko, porijeklo od domicilnog hrišćanskog stanovništva koje je primilo islam sa vrijeme Osmanskog carstva.

 

Prema kazivanju u Općoj enciklopediji u Bosni su, u  početku  islamizacije Muslimali imali dva naziva, prema Turcima i prema vlastima u Carigradu. Bosansko Hercegovački Muslimani su sebe nazivli Bošnjacima, dok se kod Porte naziv Bošnjak sreće u u rznim konstrukcijama(Bosnaklar,  Bosnak taifesi, Bosnalu takimi, Bosnaku kavm –bosnski narod).

Međutim Muslimanska javnost je 1900. godine zahtijevala da se  trmin Muhamedanac, kao netačan i neadekvatan, izbaci iz službene upotrebe i zamijeni nazivom Musliman. Nakon toga u muslimnskoj štampi i publistici upotrebljava se isključivo riječ  Musliman, što narod s vremenom prihvaća  kao svoju savremenu etničku, odnosno, nacionalnu oznaku.

Mehmedalija Bojić u intervju „Našj Borbi“, 13/14, o1.1996. godine pod naslovom „Muslimani nijesu Titov proizcod, odgovarajući na novinarsko pitanje  da li je Austrugarski namjesnik Benjanim Kalaj pokušavao da od Srba, Hrvata i Bošnjaka stvori jednu- bošnjačku naciju, Bojić je odgovorio da je to tačno, ali su se tome oduprli i muslimansko-bošnjački predstavnici i umni ljudi. Oni su željeli da se pretope u druga dva naroda, a plašoli su sei h(k)ristinizacije. „Nakon dvogodišnje rasprave oni su 1900. godine odlučili da svoj bošnjački narod preimenjuju i nazovu Muslimanima, sa velikim početnim slovom „m“#, da svoju vjeru nazivaju isključivo izvornim, pravim imenom….Naziv jezika i daljeostajw bosanski i ubrzo je čitav narod prihvatio ovu odluku svojih najuglednijih predstavnika. Dakle, muslimansku naciju nijesu stvorili Tito, Kardelj i Bakarić, već  je to autohtoni narod.“

Prema tome, bez ikakvog su osnova izmišljotine da je nacionalni identitet Bošnjaka u Bosni promijenila Komiterna, KPJ, odnosno Tito, Kardelj i Bakarić, jer 1900. godine nije postojala KPJ niti Tito.

Istorija Muslimana uopšte je obrađena u Bosni u mnogim istorijma i drugim izdanjima kao Muslimani, sve do 1993. godine, a u Crnoj Gori u knjizi istoričara Dr. Ejupa Mušovića Muslimani Crne Gore, Istoriji Muslimana Crne Gore, knjiga prva i druga, izdanju matice Muslimani Crne Gore, Značajna istorijska saznanja, dokumenta i događaji kao i u svim izdanjima Matice muslimnske Crne Gore, izdata u vremenu od 1998. do 2015. godine

Da nesreća za ovaj narod nema kraja, oni su i danas, u 21. vijeku kada postoje zvanićna dokumenta Ujedinjenih nacija, Evropskih institucija i druge relevantne državne i međunarodne institucija kao i nacionalni ustavi i zakoni, izloženi nacionalnoj diskriminaciji, tihoj asimilaciji i nametanju velikobošmkačke nacionalističke i islamske asimilacije.

 

 

 MUSLIMANI CRNE GORE

U SADAŠNJOSTI

 

 

Nacionalni i društveno-ekonomski status i položaj Muslimana uopšte, a posebno Crne Gore degradiran je raspadom bivše Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Donošenjem Ustava 1992. godine u kome se Crne Gora definiše kao država samo crnogroskog naroda, izvršenaa je degradacija nacionalnog statusa i položaja Muslimana Crne Gore koji im je bio zajemčen Ustavom iz 1974. godine.  Nakon rušenja državnih i političkih državnih organa i time države Crne Gore, došlo je do stvaranja dvonacionalne države Srba i Crnogoraca Savezne Republike Jugoslavije. Tako su Musalimani izgubili status konstitutivnog i državotvornog naroda i narodnosti u SFRJ i Crnoj Gori i dobili su status nacionalne manjine, odnosno manjinskog naroda.

Novonastala Savezna Republika Jugoslavija organizovala je poćetkom marta 1992. godine referendum, da bi već 17. aprila 1992. godine donijela Ustav.

Iste godine je donijela svoj Ustav i Reoublika Crna Gora.

Ustavu Savezne Republike Jugoslavcvije, koju su činile Srbija i Crna Gora 1992. godine,u Posebnom dijelu je normirao Pripadnici nacionalnih i etničkih grupa, koje niejsu imenovane, ali u praksi su smatrani Albanci, Muslimani i Hrvati.

  1. godine je dinesen Zakon o zaštiti prava i sloboda nacionalnih manjina,  u kome nijesu imenovanne, li je dokumenat ispunjavao znatan dio evropskih standarda u zaštiti nacionalnih manjina. Isto tako, u državi je donesen još jedan važan dokumenzta iz domena prava i sloboda nacionalnih manjina Povlja o ljudskim i manjinskim pravima i građanskim sloodama. Interesantno je da se u ovom dokumentu pominju samo dvije nacionalnosti, srpska i crnogorska. Ocjene su da ova dokumenta nijesu unaprijedila ravnopravnost i jednakost nacionalnih manjina sa građanima srpske i crnogorske nacionalnosti koji su živjeli u ovoj državnoj zajednici.

Ustav Crne Gore zasnovan na principu nacija-država, definisao je drržavu crnogorsskog naroda, dok su drugi narodi degradirani, jer su izgubili status konstitutivnih i državotvornih zajemčen Ustavom iz 1974. godine.

Takav status i položaj autohtonih Muslimana Crne Gore je trajao punih 15. gpodina, do donošenja Ustava obnovljene suverene države Crne Gore, 2007. godine.

 

U Preambuli Ustava Crne Gore je zapisano:

 

„Polazeći od odlučnosti da smo kao slobodni i ravnopravni građani, pripadnici naroda i nacionalnih manjina koji žive u Crnoj Gori: Crnogorci, Srbi, Bošnjaci, Albanci, Muslimani, Hrvati i drugi, privrženi demokratskoj i građanskoj Crnoj Gori“.

Zahvaljujući blagonaklonom odnosu Demokratske partije socijalista i Socijaldemokratske partije bononastala šploitićka i asimilatoska torevina Bošnjaci u upisani u Preambuli Ustava kao i svi drugi autohtoni narodi. To je svojevrsni presedan i jedini slučaj kod novonastalih država raspadom bivše Jugoslavije, da se upiše u Ustav narod koji se prvi put pojavljuje, na osnovu nametanja asimilacije, na popisu stanovništva u Crnoj Gori 3003. godine, a u Ustav se upisuje 2007. godine. To Ustavno ozvaničenje bošnjačke asimilacije autohtonih Muslimana Crne Gore koji postoje u Crnoj Gori preko 560. godina. Na suprot tome, Muslimani su ignorisani, marginalizovani i nalaze se u nepovoljnijem položžaju od pripadnika drugih manjinskih naroda, jer su izloženi tihoj nacionalnoj asimilaciji, nacionalnoj diskriminaciji i celikobošnjačkoj asimilaciji. Sve se to dešava Muslimanima bez ičije zaptite i sprovošenja Ustavom zajemčene zaštite i posebnih manjinskih prava.

Za sveobuhvatni sadašnji nacionalni, kulturni, društveno-ekonomski i politički status i položaj Muslimana Crne Goire neophodna je  cjelovitija obrada Muslimana Crne Gorei koja se u ovom radu tretira u vremenskom periodu od  1991- do 2016. godine,  jer sadašnji nepovoljni nacionalni položaj nije moguće  shvatiti i razumjeti, bez prethodnog kazivanja stvarnog stanja.

Cjelovitost obuhvatnosti izučavanja sadašnjeg nacionalnog položaja autothtonih Muslimana Crne Gore nije izolovan proces, već se treba izučavati uz puno uvažavanje užeg i šireg okruženja i posebno istorijskih okvira iz prošlosti, sadašnjosti i bliske budućnosti, jer se nalazimo na Balkanu koji je vjekovima bio suočen sa raznoraznim sukobima, promjenama, zbivanjima i svakojakim zlodjelima i zločinima nad pojedinim narodima različitih vjerskih ili nacionaalnih osobenosti. Ti procesi, na svu žalost, traju sve do danas, 21. vijeka. i nijesu zaobilazili Muslimane.

Sada su na Balkanu u toku procesi kulturne i nacionalne reidentifikacije, a dijelom i lične, jer ne tako mali broj građana mijenja svoje ime. Muslimani u tim procesima i zbivanjima su uvijek bili prvi među žrtvama, progonima, negiraanjima, diskriminacijama pa sve do nametnutih i prisilnih asimilacija,  jer oni nikada od svog postanka pa i danas,  nijesu imali svoju nacionalnu državu  niti jedinstvenu teritoriju, već su egzistirali i sada egzistiraju u nacionalnim državama drugih naroda, gdje imaju status nacionalne manjine.

Riječi utjehe da žive u građanskim i demokratskim državama u kojima su svi građani jednaki i ravnopravni, ne drži vodu, jer nije isto živjeti u svojoj kući od koje imate ključ u svojim rukama od ulaznij vrata, ili živjeti u kući od koje ključ od ulaznih vrata ima u svojim rukama njen vlasnik.

Kada se izučava porijeklo, ime i naziv Muslimana Crne Gore uvijek se nailazi na niz ograaničenja kao što su,  odakle početi izučavanje, kojim izvorima pridavati važnost, kako sve to ukomponovati u jednu cjelinu, jer ne postoji istorija, kultura, etnologija, etnografija niti druga istraživanja koja bi omogućavala temeljitija  i vjerodostojnija saznanja. Muslimani nijesu posebno izučavani za vijeme turske vladavine kada su postepeno nastajali prijemom islamama domicilnog

hrišćanskog stanovništva  koje je počela krajem XV i trajalo do  XVIII vijeka,. niti su pak izučavani nakon oslobađanja Crne Gore od Turske Balkanskim ratovima. Čudno je, ali istinito da su Muslimani jedini narod na Balkanu, pa možda i u Evropi, koji nije bio predmet istorijskih, kulturoloških, etnoloških niti nacionalnih istraživanja, već su tako postojali i egzistirali i opstajali kao bezimena nacionalnai vjerska manjina u mnogim balkanskim i evropskim državama.

Međutim,  krajnje je  neogovorno i nekorektno, da u Crnoj Gori ni u 21. vijeku istorija, kultura, tradicija i nacionalna osobenost autohtonih Muslimana nijesu obuhvaćeni nastavno-naučnim i obrazovnim programima niti obrađeni u udžbenicima

osnovnih i srednjih škola, iako je to pravo bilo zajamčeno za pripadnike nacionalnih

i etničkih grupa Ustavom 1992. godine. Za petnaest godina važenja ovog Ustava Ministarstvo prosvjete se nije moglo udobrovoliti da ostvari Ustavom zajamčeno pravo.

Isto tako, Ustavom 2007. godine zajemčeno je pravo pripadnika manjinskih naroda da se nastavno-obrazovnim i naučnim programima obuhvati istorija, tradicija i kultura ovih naroda, a Vladinom strategijom manjinske politike 2008. godine,

oročeno na čtiri godine, ali Ministarstvo prosvjete to Ustavom zajemčeno pravo nije realizovalo. Znači autohtonih Muslimana Crne Gore ni nakon više od 560. godina postojanja nema u nastavno-obrazovnim prdmetima niti udžbenicima niti se išta zna o njihovoj istoriji, kulturi i nacionalnoj osobenosti. Dokle će to tako?

Na djelu je državna tiha crnogorska nacionalna asimilacija manjinskog muslimanskog naroda Crne Gore.

Novonastali autohtoni Muslimani Crne Gore su trebali biti predmet izučavanja odmah po nastanku, jer priujem islama od strane domicilnog hrišćanskog stanovništva nije značio samo prijem nove vjere, već i niza drugih osobenosti koje su vezane za poštovanje vjere.Sve rečeno nema opravdanja, već namjerne tihe asimilacije, kada je

nepobitna činjenkca da među istoričarima Crne Gore i izvan njenih granica  nema sporenja oko  toga da Muslimani Crne Gore izvode svoje porijeklo od domicinlnog hrišćanskog stanovništva koje je primilo islam za vrjeme Osmanskog carstva.

     Ako je tako,  jeste, onda se postavlja pitanje zašto se isoričari, etnografi i etnolozi niti kulturolozi nijesu bavili ovim narodom kao što su se bvili crnogorskim, ili djelimično albanskim.

Naziv, ime Musliman  potiče od arapke riječi muslim, što znači pripadnik islamam, islamske vjere, kofesije. Nakon dugog istorijskog evolutivnom procesa narodnosnog oformljenja taj nazim, ime, je prerasto iz vjerskog u etnički odnosno nacionalnu odrednicu muslimskog stanovniptva slovenskog porijekla. Zvanično je islamizirano hrišćansko stanovništvo nazivano Muhamedanci i onda Musliani, dok kod naroda su naziani poturice, poturčenjaci, Turci, a kod Albansca pžurativno Bošnjaci, ali ne kao nacionalna odrednica.

Posto islamizacija u Crnoj Gori nije cjelovito izučena, što je namjerno, zlonamjerno a manje iz neznanja. izvode se  tendenciozne, negatorske, diskriminatorske i asimilatorske ocjene o nacionanom identitetu autoihtonih Muslimana. Nekima je to  pogodno tle  što Muslimani imaju isto ime kao pripadnici vjere islamske, koji se pišu malim početnim slovom „m“ i nacionalno ime koje se piše početnim velikim slovom „M“, da ih svrstavaju u konfesiju, vjernike islama. Neki, namjerno, govore da su Muslimani jedini koji imaju isto nacionalno ime, kao vjernici islama kao da nijesu čuli za Jevreje, da su po nacionalnosti Jevreji i po vjeroispovijesti. Tako su i Druzi u Izraelu i ima ih još u drugim državama.

Nepobitna, istinita,  nesporna, naučna, istorijska, etnološka, etnografska, kulturološka, etno-genetska i nacionalna saznanja  potvrđuju da su  Muslimani Crne Gore  jedan od autohtonih slavenskih naroda Crne Gore, koji. izvode svoje porijeklo od domicilnog hrišćanskog (pravoslavnog i katoličkog) stanovništva koje je primilo islam za vrijeme turske vladavine.  Muslimani Crne Gore nijesu „došljaci“, jer nijesu doselenici, već  autohtoni. .

Za vrijeme turske vladavine postojali su Muselimi koji su tako nazivani prema olakšicama koje su imali vršeći neke državne funkcije, naplatu dažbina i sličn

Prema pisanju istoričara Dr Ejupa Mušovića bilo je u Crnoj Gori i Srbiji onih koji su proglašeni Muselimima prema olakšicama koje su uživali. Takvih je bilo 1528

godine u Podgorici 18, Heceg Novom 74 i Baru 30 kuća., što proizilazi da su Muselimi  društvena, ekonomsko-socijalna kategorija a ne vjerska. Za vrijeme prve vlade kneza Miloša lošeg su imovnog stanja bili i predsstavnici turske vlasti u unutrašnjosti Srbije. Najvišu tursku policijsku vlast u svakoj nahiji predstavljao je Muselim koji se zvao i vojvoda….

Međutim, postoje dokazi da je u Povelji Sultan Murata II, 1442. godine, pisao izraz Muslomanin. Zatim, 1568. godine u dokumentu sačinjenom u Zadru neki bosanski muslimani upisani su kao Mussolomani di Bosisina. U Dokumentima

sačinjenim u Zadru Muslimani su upisani kao Musolomani di Bossina, odnosno bosanski Muslimani. Iz tih saznanja proizilazi da se prvi islamizirani Bogumili u Bosni nijesu nazivali Bošnjacima, nego Musolomanima, odnosno Muslimanima

Znači, pravi odgovor na ova pitanja za Muslimane Crne Gore dala je Istorija Muslimana Crne Gore, knjiga prva i druga, izdanja: 2013. i 2015. godine, u izdanju Matice Muslimanke.  Istoričar Dr Ejup Mušovič je prvi istoričar koji je napisao knjigu o Muslimanima Crne Gore; „ Muslimani Crne Gore od pada Zete (1499)   Muzej „Ras“  Novi Pazar, 1997. godine. Za Muslimane u Bosni je napisano dosta itorija i knjiga o Muslimanima.

U Bosni, Crnoj Gori i Srbiji sada se pišu knjige o Bošnjacima, u kojima se Muslimani ni ne pominju da su postojali više od stotinu godina u Bosni, a više u Crnoj Gori i Srbiji, od kada je  tzv. Bošnjački sabor, 1993. godine, na zasijedanju u Sarajevu, neligitimno, nelegalno i neovlašćeno kao nepostojeća državna niti druga instiucija, kolektivno nasionalno preimenovaobosanske Muslimane i Muslimane u drugim državama,  u Bošnjake, što je naučni i dokumentima o zaštiti ljudskih prava i sloboda, pa time i identiteta, presedan.

Analogno tome i u Crnoj Gori je Prof. dr Šerbo Rastoder, u ime Almanaha i u saradnji sa Bošnjačkim forumom, na Radnom stolu, u martu 2003. godine, donio nelgitimno i nelegslno i neregularno asimilatorsku Deklaraciju o „vraćanju pravog nacionalnog imena Muslimanima Crne Gore Bošnjak“, iako oni to ime nijesu nikada imali za punih 560. godina postojanja.

 

Važna dokumenta i, događaji nacionalnog stausa i položaja

Muslimana Crne Gore.

 

         S obzirom na napisano i opštepoznata istorijska, istoriografska, etnološka, filozofska i kulturološla, društvena i politička saznanja o Muslimanaima u prošlim vremenima, a posebno namjerno ili neznalačko negiranje kulturnog i nacionalnog identiteta i nametanja im tihe asimilacije kao i neke vrste prisilne asimilacije koja se ostvaruje nametanjem različitim metodama, kakav imamo slučaj i u 21. vijeku od strane velikobošnjačkog nacionalističkog, islamskog asimilatorskog programa, potrebno je podsjetiti se na neke važnije datume i događajeo nacionalnom i kulturnom statusu i položaju iz istorije ovog naroda.

Istorijski evolutivni proces ozvničenja narodnsnog oformljenja autohtoni slovenskih Muslimana Crne Gore ima svoje utemeljenja u Danilovom Zakoniku iz 1855. godine. To je prvo Zakonsko ozvaničenje statusa „inoplemenika“ u državama Zapadnog balkana.

Članom 92 Zakonika „inovjernici“ stiču status i „inoplemenika“  time su i  Muslimani  uz status „inovjernika“ dobili status i „inoplemenika“. To je bilo prelazno razdoblje  u istorijskoj evolutivnoj etapi od plemna ka narodnosnom oformljenju.

Naredne,  1856. godine,  Fgrancuz Masje de Kerval o Muslimanima piše: „Velika nesreća ovogo dijela slovenskog naroda jeste u tome da je nepoznat, osim po izvještajima svojih neprijatelja“..

O Muslimanima Crne Gore postoje i šest dokumenata iz perioda 1878-1879. godine kojima se tretiraju odnosi Muslimana prema Crnoj Gori. Svih šest dokumenata, izvorno, fotokopij, objavljeni su u časopisu Almanah br. 5-6/1999. godinu, od strane istoričara Dr Šerba Rastodera, pod naslovom „Šest nepoznatih dokumenata o Muslimanima u Crnoj Gori od 1878-1879. godine.

Na Berlisnkom kongresu 1878. godine, posebnim Ugovorom poklonjena je posebna pažnja Muslimanima i Crna Gora obavezala, posebnim članom,  o ostvarivanju prava Muslimana.

Istorijsko-metodološki okviri izučavanja istorije Muslimana u Crnoj Gori (1878-1012), prof. dr Šerbo Rastoder, prvi i drugi dio, Almanahm br, 5-6. 1999. gidine u kome istile „Muslimani Crne Gore su u istraživačkom smislu jedna od onih tema kojaa čeka da bude istražena…. (U ovom tekstu Prof. šerbo nacionalnu odredni Musliman svuda piše ispravno, početnim velikim slovom „M“

Nakon toga slijede ozvaničenja nacionalnog identiteta u drugim državama Zapadnog Balkana.

U Bosni i Hercegovini su, 1900. godine, nakon dvogodišnje rasprave muslimansko-bošnjačkih  predstavnika i umnih ljudi, donijeli Odluku da svoj

bošnjački narod preimenuju i nazovu ga pravim imenom  Muislimani, sa velikim početnim slovom „M“, a vjeru pravim imenom, islamska. To je narod ubrzo prihvatio.

(Mehmedalija Bojić, ontervju, Muslimani nijesu Titov proizvod, „Nova Borba“, 13-14.o1. 1996.).

Prema Općoj enciklopediji, Jugoslovenskog leksikografskog zavoda, Zagreb, 1979. str. 622/623),  Bosanski Muslimani su 1900. godine odlučili da se termin Muhamedanac, kao netačan i neadekvatan, izbaci iz službene upotrebe i zamijeni nazivom Musliman. Nakon toga u muslimaskoj štampi i publistitici upotrebljava se iskljkučivo Musliman, što i narod vremenom prihvata kao svoju suverenu etničku, odnosno nacionalnu oznaku.

Prema tome, nijesu tačne tvrdnje da je Muslimane izmislila Kominterna, Tito, KPJ i dr., već da su oni autohtoni narod,

Odmah nakon završetla Drugog svjetskog rata izvršeno je ozvaničenje nacionalnog statusa Muslimana i države obavezane posebnim  dokumentima kako da postupaju i tretiraju Muslimanse.

Ugovorom o zaštiti manjina iz 1920. godine predviđeno je donošenje  Deklaracije na osnoivu Senžermenskog ugovoa o miru iz 1919. godine. Tako je  Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca priznala  prelazak vjerske muslimanske manjine u etno-nacionalnu manjinu.

(Dr Marko Dogo,  „ Pelaz balkanskih muslimanskih manjina, poslije prvog svjetskog rata sa  vjerskog na etno-nacionalni identitet“ referat na Naučkom skupu, Muslimani kao etničke i vjerske manjine u jugosistočnoj evropi između dva sjetska rata, časopis Nastava istorije, br. 5/97).

Na Osnivačkom kongresu KPJ 1919. godine uvažena su dokumenta  Kraljevine SHS definisana Ugovorom o miru i Deklaracijom o zaštiti nacionalnih manjina i Muslimani su identifikovani nacionalno kao i ostali narodi.

Na Zemaljskoj konferenciji 1940.- godine u delegate po nacionalnoj strukturi su uvršeni i Muslimanio.

U Proglasu objavljenom u „Proleteru“, 1941. godine, Tito poziva na ustanaka, sve narode u koje ubraja i Muslimane.

U toku NOB Muslimani su uvažavani kao i ostali narodi, imali posedne vojne jedinicie, učestvovali u ratu, proglašavani narodnim herojima.

Na II zajsijedanju AVNOJ Muslimani su identifikovani kao jedan od naroda koji će ćiti buduću držafu FNRJ

Nakon završetka rata, Tuto se zahvavlje Srbima, Crnogrocima, Hrvatima, Muslimanima i Makwdoncima na satom doproinosu za oslobađanje zemlje od okupatora

U toku SFRJ  slijede kongresi i drugi događaji i dokumenta o nacionalnom identitetu Muslimana kao i zvanični statistički podaci o popisima stanovništva i njihovoj nacionalnoj strukturi.

U Ustavu Socijalističke Republike Crne Gore iz 1974. godine je ozvaničen nacionalni identitet Muslimana u članu 1 stavu 3, koji glasi:          „U Socijalističkoj Republici Crnoj Gori u svemu su ravnopravni: Crnogorci, Muslimani, Srbi, Hrvati, Makedonci, Slovenci, Albanci i pripadnici drugih naroda koji u njoj žive“.

         U Usravu Crne Gore iz 2007. godine nacionalni identitzet Muslimana je sadržan u trećoj alineji preambule:

odlučnosti da smo kao slobodni i ravnopravni građani, pripadnici naroda i nacionalnih manjina koji žive u Crnoj Gori: Crnogroci, Srbi, Bošnjaci, Albanci, Muslimani, Hrvati i drugi privrženi demokratskoj i građanskoj Crnoj Gori“.

       U osam zvaničnih svjetskih civilizacija, svrstana je i muslimanska vicilizacija. koja  spada među najstarije   civilizacije i one koje su odigrale značajnu ulogu u domenu nauke, kulture i ukupnog napretka ljudske zajednice.

Postoji i Muslimanska nacija u modernom smislu kao nacija Muslimana u čitavom svijetu, ustanovljenja Poveljom Organizacije islanskih zemalja (OKI)

     O Povelji OKI, Organizacije islamskih zemalja o uspostavljanju  Muslimanske nacije u modernom smislu kao nacije Muslimana čitavog svijeta  se uopšte ne piše niti javnosti prezntira na prigodan način, iako ona traži proučavanja i komentare itoričara i političara, jer ona ima neku vrstu revolucionarnog znčaja. Njome se pravi raazlima između religije islama i naziva, imena, pripadnika islamske religije Muslimana. Da je to tako iz dana u dan provladava preko sredstava informisanja o terorističkim islamskim grupama, stvorena je Islamska država sa kalifatom, iz najstarijeg doba držanog organizovanja pripadnika islamske religije koja je napuštena i potpuno bila zaboravljenja. Javljaju se skstremne vjerske grupe Veehabije i prodire retrogradni islamski fanatizam iz xv vijeka. Kada se govori o ovoj Povelji, zaslušuje komentar i proučavanje ispravnog pogleda na Kuransko učenje o modernoj  Reformi islama, gledišta o Kuranu Salmana Ruždi iz Irana, za kime je raspisana potrnica i ponuđena naknada za njegovu likvidaciju. On ukazuje na potrbu da se bude ispred tradicije i prnošenje  osnovne koncepte islama u moderno doba, jer Kuan i Biblija su pisane u davna vremena od kada se skoro sve u svijetu promijenilo.

      Mnogim istoričarima pa i onima koji se bave izvornim saznanjima Kurana  kao da nije poznato ili se začuđeno zapitaju,  kada im se kaže da u Kuranu ima zapisano o značaju i pojmu nacije.

Svrha postojanja različitih nacija je u međusobnom upoznavanju, saradnji na dobru, razmjeni iskustava i međusobnom ispomaganju“..(Kuran časni, Predgovor, A. Smailović, Tetovo, 1992.)

         Kada se govori o nacionalnom identitetu Muslimana zapadnog Balkana, Evrope i time Crne Gore treba se uvažavati njihova specifičnost kao nacije, jer su jedinstvena pojava u evropskoj istoriji da jedan narod nastane u svom punom etničkom i nacionalnom biću na osnovu tzv. religijske inicijacije. Zna se da su svi drugi narodi i nacije u Evropii time na zapadnom Balkanu istovremeno sa donošenjem nacionalnih oslobodilačkih programa, koji su imali državnopravni karakter, jer su na osnovu njih stvarali naciju državu, na principu nacija-država, dok Muslimani nijesu mogli tada niti mogu sada stvoriti sopstvenu nacionalnu, već su stvarali nacionalni identitet u okviru drugih država u kojima su imali status nacionalne manjine, u odnosu na stano većinske nacije koji su državu smatrali svojom nacionalnom. Takva je sudbina sa Muslimanimam Evrope i Balkana koji su postali poseban narod i nacija na bazi islamske religije, civilizacije i kulture. koje su u nedostatku sopstvene nacionalne države preuzimale ulogu primarnog etničkog činioca.

Muslimani zapadnog Balkana pripadaju izvornom blisko-istočnom-mediteranskom evropskom stablu kulture iz kojeg su nastali svi zasadi i oblčici kulturnog osobenog života koji se temelji naa modwernom pojmu Zapada i time modernog univerzalnog poimanja ljudske slobode.

Nacionalni identitet Muslimana Crne Gore je osnovna, stabilna, lako prepoznatljiva i samorazumljiva karakterna osobina ovog naroda, koja se izražava kao razgovjetna specifičnost i osobenost nacionalnog i kulturnog identiteta.

Svi pokušaji da se iz političkih i asimilatorskih aspiracija i ciljeva Muslimani Crne Gore „preimenuju“ u drugi, bošnjački, nacionalni identitet nema istorijskog niti ma kakvog osnova.

Muslimani Crne Gore od postanka pa i sada imaju osjećaj pripadnosti svom osobenom i posebnom jedinstvenom genu i entitetu, što ih je indikativno štitilo i

obezbeđivalo na ovom prostoru. Tako se, narodnosno profilisanje i političko-socijalno, nacionalno i kulturno formiranje Muslimana i njegova slovensko-islamska specifičnost odvijala više vjekova. Taj dugi istorijski poroces je učinio svoje u Muslimani su, saglasno objektivnim uslovima, prirodnim putem, istorijski utemeljen

i legitimno konstituisali svoj osobeni kulturni i nacionalni identitet, kao političko-kulturnu i nacionaklnu kategoriju, kao kulturno-političko opredjelenje i svoim identitetu i nacionalnom imenu.

Svako izučavanje, proučavanje i prezentiranje istorije, etnologije, kulture, kulturne baštine i nacionalne osobenosti  Muslimana Crne Gore, neizostavno zahtijeva izučavanje svih kulturoloških i narodnosnih pitanja i osobenosti.      Naučne,istorijske, kulturne  i druge institucije Crne Gore se nijesu bavile niti se sada bave istorijom i

kulturom ovog naroda,  tako da on nema svoju istoriju niti istoriografiju. Sve što je o Muslimanima Crne Gore, koji postoje i egzistria skoro 600. godina, napisano  bilo je uzgredno  u radovima malog broja istoričara, etnoiloga i etnografa..

U tim radovima Musalimani su tretirani kao Muhamedanci, inovjernici, sve do Danilovog zakonika 1855. godine, kada su svrstani i u „inoplemenike“ i time poprimili karakter plemena, kao prelaznog rješenja ka narodnosnom identitetu.

Muslimani Crne Gore su dobili svoju prvu Istoriju, knjigu I, 2013. godine, autora istoričara Zvezdana Folića, a drugu knjigu 2015. godine, autora istoričara Dr Zvezdana Folića, Dr Avdula Kurpejovića, diplomiranog pravnika i doktora ekonomskih nauka koji se muslimanskim pitanjem bavi intenzivno i kontinuirano od 1967. godine i filozof Veseljko Koprivica, u izdanju Matice muslimanske Crne Gore i finansijsku podršku Fonda za zaštitu i ostvarivanje manjinskih prava

Poznato je da je  u Evropi bila dominantna vjerska identifikacija, umjesto nacionalne sve do  1893. godine, kada se u Francuskom Akademskom rječnik  prvi put  upotrijebčljen termin nacija, te se po tome XIX vijek naziva vijekom nacionalanosti. Istoprijski i genetski evolutivni proces narodnosnog oformljenja je utemeljen na islamskoj religiji i kulturi. Islamska religija je na taj način postala osnovni činilac kulturnog i nmacionalnog oformljenja u dugom istorijskom i postupnom procesu. Pri tome se ne smije zanemariti ni činjenica da je u etničkom oblikovanju Muslimana Crne Gore bilo značajno pripadanje turskoj vlasti koja je antagonistički bila konfrontirana pre crnogroskoj politici.

Uz to, Muslimani Crne Gore nijesu imali mogućnost da koriste bitan činilac oformljenja narodnosnog identiteta niti sopstvene države, jer nijesu imali svoju

jedinstvenu teritoriju koja bi imala status državne, kakakv je bio slučaj sa drugim narodima na Balkanu i u Evropi, te je kao primarni etnički okvir bila samo islamska

religija, kao sekundarni ram ideološke, kulturološke, civilizacijske, geografske i društvene komponente. Zato  vjerska različitost sama po sebi nosi i drugačije običaje, tradiuciju, porodicu i porodične odnose, ponašanju, vaspitanju, življenju, nasleđu, plemenskim odnosima, bratstvu, sevapa prema starim i iznemoglim, bolesnim, defektinim i drugim ljudskim bićima kojima je trebalo pružati pomoć, što sve skupa dobija svoju fizionomiju u narodnosnom oformljenju.

Prijem islama domicilno hrišćansko stanovništvo je otpočelo sa promjenama običaja, načina porodičnog, bratsveničkog i plenskog odnosa, odijevanja, ishrane, arhitekture, ženidbe, udaje, književnosti, umjetnosti, sahrane, što mu je iz dana u dan davalo određenu osobenost i posebnost u odnlosu na susjednino hrišćansko stanovništvo. U dugom istorijskom evolutivnmom procesu ove i niz drugih osobenosti

sui prerasle u kulturne i iz kulturnih u narodnosne, nacionalne, što je dovelo do osobenosg kulturnog i nacionalnosg identiteta Muslimana Crne Gore.

Intenzivno i kontinuirano izučavanje, proučavanje i prezentiranje istorije, kulture, kulturne baštine, etnologije i nacionalne osobenosti Muslimana Crne Gore imamo od osnivanja Matice muslimanske Crne Gore, 1996. godine, koja u svom djelovanju daje prioritet Naučno-istraživačkom radu i izdavaštvu. Tako od 1998. godine, kada izlazi iz štampe prva knjiga  Matice,  Program nacionalne afrimacije Muslimana Crne Gore do kraja  2015. godine.  je realizovano dvadeset sedam istraživačkih projekata i izdala 21. izdanje, knjigu. knjiga.

Krajem 2015. godine izašla su iz štampe sedam  brojrvaa  časopisa Matice muslimanske OSVIT glas Muslimana Crne Gore.Osnivanje ovog Časopisa ima izuzetan značaj sa prezentaciju kulturnih i nacionalnih osobenosti Muslimana Crne Gore...

U brojnim i sadržajno raznovrsnim i, bogatim i kvalitetnim sadržajim izdanjima  Matice muslimanske  dat je epohalni trajni značaj i doprinos izučavanju, proučavanjum, čuvanju, unapređenju, zaštiti, prezentaciji i afirmaciji kulturnog i nacionalnog identiteta i kulturne baštine autohtonog muslimanskog naroda. U vrmenu od osnivanja do današnjih dana  izašla su iz štampe sedam brojeva  časopisa OSVIT. Sve je to urađeno pod skoro nikakvim prostornim, kadrovski, thničkim, administrativnim i finansijskim uslovima

O  značaja religije u istorijskom evolutinom procvesu kulturološkog i narodnosnog oformljenja Muslimana Crne Gore treba polaziti od toga da je religija u

ranijim istorijskim epohama imala predudan uticaj na stvaranje i prihvatanje najvećeg dijela kulturnih obrazaca i uobličavala život od rođenja do smrti. Vrmenom su se

razlike počele ispoljavati i u onome što se prema mišljenju antropologa i istoričara najsporije mijenja, u materijalnoj kulturi, strukturi porodice i fonetskom sloju govora. Sve to dovodi do brojnih i značajnih razlika kojima je ishodište različita religijska osobenost. Činjenica je da razlike u religiji prati čitav snop kulturnnih sobenosti  pod

čijim uticajem se uobličava život pojedinaca i grupa, što se mora imati u vidu kada se govori o odnosima Muslimana sa njihovim istojezičkim narodima.

To govori, isto tako, da nije moguće da takve i tolike razlike u religiji ostanu bez uticaja na svijest o pripadnosti osobenoj etničkoj grupi, osobenom i posebnom narodu u odnosu na druge narode

Adekvatan  je onaj nacionalni identite  kada se Muslimani označavaju kao nacija,  bez obzira na njihovu ideološku ili konfesionalnu pripadnos

Zbog namjernog ispoljavanja nerazumijevanja i identifikovanja vjerske od nacionane oddrednice Musliman, posebno nakon raspada bivše SFRJ, po ko zna koji put se mora ponavjati istinitost i argumentovano suprostsviti zloupotrebi negatorima i asimilatorima Muslimana.

Zvanično, istorijski nesporno i pravopisno utemeljeno stvarno stanje u bivšoj SFRJ Musliman, po Pravopisu srpsko-hrvatskog jezika, Pravopisu srpskog jezika, Rječniku srpsko-hrvatskog jezika, rječnisima, snciklopedijama, bibliografijama, leksikonima i zvaničnim statističkim  podacima i drugim zvaničnim dokumentima Musliman je nacionalna odrednica koja ima dva značenja, dvije riječi.

Jedna riječ označava pripadnika islamske religije, vjere, vjeroispovijesti i uvijek se piše malim početnim slovom „m“, koja ima  isto značenje kao pravoslavac, katolik, jerrej i dr.

Druga riječ označava pripadnika jugoslovensklog naroda islamske konfesije nastalog, uglavnom, islamskog stanovništva. Muslimani su jugoslovenski narod etnički srodan Hrvatima, Srbima i Crnogrocima. Dakle, označavaju etničku pripadnost, narod, narodnos, naciju, nacionalnost i uvijek se piše velikim početnim slovom „M“, jer ima istu pravopisnu vrijednost i status kao  i riječ Srbin, Hrvat, Crnogorac, Rus, Jevrej i dr. Premaa tome, i nemusliman, ateista, je po načionalnosti Musliman.

Za ovu priliku citiraću Rjećmik srpskohrvatskog kniževnog i narodnog jezika (SANU), Institut za srpskohrvatski jezik, Beograd, 1988. godine, knjiga 13, str, 313).

     „Musliman (i) imaju različito značenje, da su to zapravo dvije riječi: Prva riječ označava pripadnika (e) islamsje vjeroispovijesti (konfesije) sinonim kojoj je riječ muhamedanac(i), i piše se malim slovom „m“, te ima istu pravopisnu „važnost“ kao i riječi: „hrišćanin“, „peavoslavac“, „katolik“, „protestant“, „nazaren“, subotar i sl.

Druga riječ,  oznčava pripadnika (e) jugoslovenskog naroda ove konfesije, nastalog uglavnom od islamiziranog stanovništva srpskohrvatske jezičker oblasti, koji najvećim dijelom žive u SR Bosni i Hercegovini“.

.        Pravilno razmijevanje odrednica Islamisti, Muhamedanci, Muslimi, Muselimi i Muslimani, traži izučavanje tih pojmovnih odrednica i  njihovu adekvatnu upotrebu u izgovoru i poimanju, što nije slučaj u Crnoj Gori i šire, zbog nedovoljno znanja o istima.

U ovom radu neću  pisati o pojmovnim značenjima ovih odrednica, jer  sam o istima napisao u mojoj knjizi:Kulturni i nacionalni status i poloćaj Muslimana Crne Gore, u izdanju Matice muslimnske, 2011. godine

       Pri razmatranju ovog pitanja mora se polaziti od činjenice da su Muslimani zapadnog Balkana i Evrope  specifičnost kao nacija, jer su jedinstvena pojava u evropskoj istoriji da jedan narod nastane u svom punom etničkom i nacionalnom biću na osnovu tzv. religijske inicijacije. Zna se da su svi drugi narodi i nacije u Evropi i time na zapadnom Balkanu, istovremeno sa donošenjem nacionalnih oslobodilačkih programa, koji su imali državotvorni karakter,  stvarali naciju i državu, na principu nacija-država, dok  Muslimani  to nijesu mogli  uraditi, jer nijesu imali niti sada imaju kompaktnu  sopsvenu nacionalnu teritoriju za stvaranje nacionalne države.

Zato je sudbina ovog naroda da od svog postanka egzistira u nacionalnim državama drugih naroda i ima status nacionalne manjine.

. Tako su Muslimani u Evropi i zapadnom Balkanu nastali kao narod i nacija na osnovu islamske religije, civilizacije i kulture koje su, u nedostatku sopstvene nacionalne države, preuzimali ulogu primarnog etničkog i nacionalnog činioca.

            Drugim riječima, Muslimani kao narod i nacija su  nastali onda kada su stvoreni objektivni društveni uslovi za narodnosno oformljenje.

Muslimani Crne Gore pripadaju izvornom blisko-istočnom-mediteranskom evropskom stablu kulture iz koje su nastali svi zasadi i oblici kulturnog osobenog

životarnom pojmu Zapada i time modernog univerzalnog poimanja ljudske slobode.

Zato prilaz razmatranju nacionalnog identiteta autohtonih Muslimana Crne Gore, kao i svakog drugog naroda, podrazumijeva objektivna i cjelovita saznanja svih komponenti i osobenosti nacionalne odrednice od etno-gena, porijekla, istorijskog evolutivnog procesa kulturnog i narodnosnog oformljenja, jezika, teritorije, tradicije, etnologije, običaja, mentaliteta, države i drugih osobenosti.

Muslimani Crene Gore imaju svoj osoben istorijski evolutivni proces kulturološkog i narodnosnog oformljenja koji traje vjekovima.. Ovaj proces je

utemeljen na islamskoj religiji, kulturi i civilizaciji, kada dolazi, postepeno, do prerastanja vjerskih u kulturne i iz kulturnih u nacionalne osobenosti, kakv je slučaj, dijelom, i kod mnogih drugih naroda i nacija. Na tim osnovama se temelji nacionalni identitet Muslimana

Muslimani Crne Gore ispunjavaju sve uslove nacionalnog identiteta  predviđene važećim međunarodno-pravnim i političkim dokumentima, kao i državnim aktima kojima se priznaju i statusno određuju narod i nacija. Nacionalni identitet ovog naroda Crne Gore je osnovna, stabilna, lakoprepoznatljiva i samorazumljiva

karakterna osobina koja se izražava kao razgovjetna specifičnost i osobenost nacionalnog i kulturnog identiteta.

Postojanje Muslimana Crne Gore je istorijska realnost i stvarnost, jer se radi o originalnom etnosu, mentalitetu, kulturi, tradiciji, običajima, osobenom individualitetu, identitetu i subjektivitetu.

Nepobitna je činjenica da su Muslimani Crne Gore stvarnost, a stvarnost je važnija od davne prošlosti.

Nema istorijskog, etnološkog, etnografskog, naučnog i pravnog osnova tvrdnja, propagandna laži, da Muslimani kao narod više ne postoje raspadom bivše SFRJ. Oni postoje i dalje, ali nemaju istu državu niti isto nacionalno ime, jer je u Bosni došlo dao kolektivnog nacionmalnog „preimenovanja, presedana,“ Muslimana u Bošnjake sa  aspiracijama  da se to nametne svim Muslimanima bivše SFRJ, što se sa dosta uspjeha

ostvaruo, jer već imamo novonastale Bošnjake u  svim novnastalim državama nakod raspada bivše SFRJ.

Besmislene su i proizvoljne  tvrdnje da Muslimani kao nacionalnost, raspadom SFRJ, više ne postoje. Krajnje je zlurado i neznalačko svođenje Muslimana na „muslimansku vjeroispovijest“, odnosno religiju, iako se zna da muslimanska religija i time muslimanska vjeroispovijest ne postoji nigdje u svijetu.

Muslimani kao nacionalnost postoje, zvanično u Bosni i Hercegovini po popisu stanovništva iz 1991. godine, jer novi popis stanovništva ivršen 2013. godine, a repultati još nijesu saopšteni zbog sporenja nnihove stvarnosti.. Zatim postoje u Srbiji,Crnpj Gori, Hrvatskoj, Sloveniji, Makedoniji i mnogim državama zapadnog Balkana i Evrope. (Detaljnije u knjizi Slovenski Muslimani zapadnog Balkana, autora Dr Avdula Kurpejovića, u izdanju Matice muslimanmske 2006. godine).

Sadašnje aktivnosti asimilatorskih bošnjačkih aktera, motivisane ličnim materijalnim. karijerističkim i i liderskim ambicijama i interesima,  usmjerenene su na negiranju ličnog nacionalnog izjašnjavanja građana u popisu stanovništva kao Musliman ili kao Bošnjak i nametanja im nepostojeće dvojne nacionalnosti Bošnjak/Musliman, što je asimilatorski akt.

Krajnje je drska prevraa i ortodoksna laž tvrdnja da su Bošnjaci i Muslčimani jedan, bošnjački narod..Ti koji su razbili jedinstveno muslimansko nacionalno biće na Muslimane i novonastale Bošnjake, sada govore da je to jedan narod, koji ćese po Prof. Šerbu zvati Bošnjaci/Muslimani, jer im on to nameće, iako se oni tako nijesu nacionalno izjasnili prilikom popisa stanovništva.

To su dva nacionalna identiteta, dva naroda, kao što su  Crnogroci i Srbi u Crnoj Gori, dva autohtona slovenska naroda, iko mnogi u Srbiji to ne priznaju, kao što ne priznaju za Muslimane i Bošnjake bošnjački asimilatori.

Sada je na djelu veoma agresivno atakovanje na vjekovima stvaranu, izuzetno vrijednu i osobenu kulturnu baštinu Muslimana,  negiranjem, prisvajanjem i proglašavanjem bošnjačkom, što ima za cilj etno-genocid Muslimana Crne Gore.

Matica muslimanska svojim djelovanjem, a posebno relizacijom Naučno-istraživačkog rada i izdavaštva, zadaje tešak udarac velikobošnjačkim asimilatorskim aktivnostima, jer na istorijskim, naučnim, etnološkim i drugim saznanjima, dokumentima i zvaničnim statističkim podacima i  međunarodnim dokumentima o ljudskim i nacionalnim pravima i slobodama, razobličava i obezvređuje sve izmišlene argumente, prevare i laži o tome da su svi Muslimani bivše SFRJ Bošnjaci.

Muslimanski front suprostavljanja bošnjačkim asimilatorima je ojačan osnivanjem Savjeta muslimanskog naroda Crne Gore koji svojim djelovanjem doprinosi osvješćenju onih Muslimana koji su se olako odrekli svog i prihvatili tuđi , političku i asimilatorsku tvorevinu Bošnjak, iako bi mogao i trebao znatno više, intenzivnije i konzinuiranije da djejuje, posebno njegovu članovi na terenu.

Naučni radnici, uvaženi istoričari, etnologzi, etnografi i sociolozi koji uvažavaju identitete drugih, koji nijesu opterećeni ličnim nacionalističkim i asimilatorskim aspiracijama, uvažavaju nepobitna saznanja i međunarodna iskustva i činjenice da se

„Narodi se  ne priznaju i ne proglašavaju. Oni postoje ili ne postoje. Narodi se formiraju etnogenezom. To su dugi procesi koji se ne mogu vezivazi za datume, ratove, revolucije i drugo“.( Etnodemografski procesi u bjelopoljskom kraju, CANU, 2003.).

Prema tome, novonastali, Bošnjaci, asimilirani Muslimani, u Crnoj Gori se nijesu formirali etnogenezom, već su politička i asimilatorska  tvorevina, koja izvodi porijeklo iz presedana, proglašenja bosanskih Muslimana Bošnjacima od strane grupe građana nazvanje Bošnjačlki sabor, okupljene u Sarajevu 1993. godine.

Prijetnje i nadanja najvećeg asimilatora i čovjeka koji je nanio najteži etno-genocid Muslimanima Crne Gore, da će do narednog popisa Muslimani Crne Gore

nestati, da će doći do etno-genocida, su sulude, pakosne i patološkom mržnjom nadojenje želje, jer Muslimani Crne Gore su nastali prije njegovog rođenja i trajaće duže od njegovog života, trajaće trajno.

Poručujem pomenutom antimuslimanskom akteru da pročita mudre misli Viktora Iga, koje glase: „Da se veličina jednog naroda ne mjeri brojem, kao što se veličina

 čovjeka ne mjeri stasom. Njegova mjera je količina inteligencije i vrline koju posjeduje“.

    Muslimani Crne Gore, po svom genu i mentalitetu posjeduju toliku količinu inteligencije i posjeduju izuzetne ljudske vrline koje ga čine osobenim i uvažavanim

narodom. On kao takav se ne može uništiti. Glupa su nadanja da se jedan narod može uništiti i sprovesti nad njim etno-genocid u Evropši u 21. vijeku. Tako nešto nije uspio  Hitler protiv Jevreja, pa ne vjerujem  da će se pojaviti neki novi Hitler koji bi  uništiti Muslimane Crne Gore u 21. vijeku u Evropu.

Iz napisano i ukupnih sasznanja kao i crnogroske stvarnosti slijedi poziv  autohtoinim Muslimanima Crne Gore da ostanu na svom ognjištu i poštuju svoj

nacionalni identitet oformljen entogenetski, a ne politički, i suprostave se svim oblicima negiranja i nametanja im tuđeg, bošnjačkog, nacionalnog identiteta. Mi smo bili, jesmo i treba da smo  vjeroispobijesti islsmske,  nacionalnosti muslimanske, državljanesto crnogorskoi  maternjim crnogorsakim jezikom. Svako drugačije identifikovanje je napuštanje stavarnog i prihvatanje tuđeg. prihvatanje asimilacije..

Nemojte zaboraiti na mudre riječi čuvenog književnika Jevrema Brkovioća: „Čovjek bez nacionalnog iodentiteta ili čovjek sa tuđim identitetom jeste, bićei ostaće niko i nmišta, a prije svega za onoga čiji identitet uzme i njime se okiti“.

      Jevrem je za one Crnogorce koji su pripojili Crnu Goru Srbiji i odrekli se svog nacionalnog identiteta, rekao da su „nesretnici“ i poručio im je: „Rade nesretnici da sami sebe ukinu, da sami sebe ponište, obesnaže, zatru, satru. Toliko ne vole to što jesu, hoćee ono što nijesu, nesretnjici“

Pozivam Muslimane Crne Gore, kao autohton  naorod, da odbace agresivnu asimilatorsku propagandu negiuranja kulturnog i nacionalnog identiteta i imena i nametanja tuđeg, bošnjačkog. Isto tako, očekujem da su mnogi shvatili da su poghriješili kada su se pisali da su ono što stvarno nijesu, te da će na narednom popisu ispraviti grešku i pisati se ono što su po nacionalnosti  stvarno bili i što jesu Muslimani i ništa drugo.:.

Muslimani su, kao i ostali građani i narodi, bočoo pstali  slobodni i ravnopravni građani i narodi  koji živi u Crnoj Gori,  i privrženi su joj kao  demokratskoj i građanskoj Crnoj Gori..

 

 

 

Budućnost Muslimana Crne Gore

 

.

Kada se istražuje, unmapređuje, prezentira i afirmiše prošlost, sadašnjost i budućnost etno-geneza, istorija, kultura, kulturna baština,  nacionalni identitet, istorijski evolutivni proces narodnosnog oformljenja i društveno-ekomomski i politički status i položaj, neizbježno je uvžavati objektivne i subjektivne uslove koje su bitno uticale na odvijanje tih evolutivnih procesa.

Prvo, da Muslimani Crne Gore, Balkana i Evrope od svog postanka žive u drugim, pretežno nerazvijenim, državama i  regionima a ne u svojim nacionalnim i imaju imaju status nacionalne manjine,  a ne konstitutivnog i državotvornog naroda ravnopranog sa državotvornim narodom, narodima.

Drugo, činjenica je da većina Muslimana vjekovima živi u državama na nerazvijenom i u mnogo čemu zapostavljenom Balkana, gdje su egzistencijalnim uslovima života, ne tako rijetko, bili izloženi iskušenjima i izazovima ugroženosti.

Nije slučajno da na Balkanu u 21, vijeku imamo ličnu, dijelom vjersku i nacionalnu reidentifikaciju, koja je nastupila nakon uspostavljanja novog velikonacionalističkog, asimilatorskog i islamskog bošnjačkog  programa. Sa njime su na Balkan došle i retrogradne, dogmatske  islamske fanatističke ideje iz xv vijeka, a nešto prije toga i Vehabizam. Ove retrogradne, dogmatske islamske negativne ideje i ponašanja negativno utiču i usporvaju  ostvarivanje progresivnog kulturnog i nacionalnog identiteta i statusa i položaja Muslimana na ovom postoru iCrnoj Gori.

Treće, da Balkan i države na njemu, među kojima i Crna Gora, pripadaju razvijenoj i demokratskoj Evropi, ali sa izrazitim zaostajanem u svim domenima egzistencije naroda. Dostizanje evropskih životnih i drugih standarda Muslimana Balkana i Crne Gore nije bilizu, iako Crna Gore u tome prednjači u odnosu na druge države koje streme  članstvu Evropske unije.

Četvrto,živimo u svijetu u kome se vodi specifičan treći svjetski rat, iako to vojni stratezi i državnici nete da priznaju i otvoreno kažu, koji je počeo ratom raspada bivše SFRJ i sada je zahvatio, na svoj, teroristički način, skoro sve države na zemljinoj kugli. Takva međunarodna destabilizacija izazvana terorizmom, ratovima, izbjeglicama, imigrantima, stvaranjem Islamske stare kalifatske države, ne može da se dešava a da se nagativno ne odražava na sadašnjost i budućnost pripadnika islamske nacionalne manjine u skoro svim državama u kojima su izbijali teroristuički napadi, rušenja nepokretne imovine, palenje imovine i ubijanje nedužne djece, žen, staraca i uošte nevinih i nedužnhljudi.  Nijesu rijetki primjeri da se smatraju teroristima svi ljudi islamske vjere u državama u kojima žive kao migranti, ljudi u dijaspori ili su držaljani u tim državama.

Sadašnjost i budućnost pripadnika manjinskih naroda Crne Gore se ostvaruje u rečenim objektivnim uslovima, iako nema slučajeva njihovog javnog osuđivanja ili podozrenja zbog onoga što čine islamske terorističke grupe i prisltalice novonastale ratne Islamske države, kao i u međunarodnim, svjetskim, procesima globalizacije, regionalizacije i tribalizacije. Ti svjetski ekonomsko-društveni i time neizbježno politički, kapitalistički, procesi najviše pogađaju nerazvijene države Zapadnog balkana na kome egzistira znatan broj pripadnica nacionalnih manjina.

Ovo su polazne osnove za viđenje mogućeg  realnog puta u budućnost pripadnika manjinskog muslimanskog naroda Crne Gore, istovremeno sa ostalim, većinskim i manjinskim drugim njenim narodima.

Iako je u nauci i praksi neizbježno budućnost temeljiti na prošlosti i sadašnjosti, za Muslimane Crne Gore to polazište nije značajno, jer je istorija, kulturra, društveni, politički, egzistencijalni i ukupni status i položaj u prošlosti bio izložen mnogobrojnim izazovima i iskušenjima egzistencijalne ugroženosti i sada je njihov položaj izložen tihoj asimilaciji, nacionalnoj diaskriminaciji i velikobošnjačkoj asimilaciji,  negiranjem nacionalnog identiteta i nametanjem im političke i asimilatorske tvorevine Bošnjaka.

Za izvjesniju budućnost autohtonih Muslimana Crne Gore bitno je obezbijediti dosledno ostvarivanje Ustavom zajemčenih Posebnih manjinskih prava, posebno članom  79.

Zabrinjava što nadležni državni organi, ministarstva, i drugi organi i  institucije, rukovodstva političkih partija u kojima su Muslimani politički organizovani, nijesu iskazivali spremnost da srpovode Ustavom zajemčena prava i zaštitu od tihe asimilacije, diskriminacije i bošnjačke asimilacije.

U cilju poboljšanja sadašnjeg, nepovoljnog, položaja pripadnika manjinskog muslimanskog naroda Crne Gore potrebno je na narednim parlamentarnim izborima obezbijediti da se na listu Demokratske partije socijalista nađu dva poslanika za autentičnu i odgovarajuću zastupljenost. koji će biti izabrana z poslanike, da se izabere jedan ministar i najmanje dva pomoćnika, tri rukovodioca državnih institucija (Uprava, Agencija, Komisija, Direkcija i sl.), jedan ambasador i jeda konzul, kao i da se ostvari zajemčena materijalna pomož države Matici muslimanskoj Crne Gore, kulturnom udruženju pripadnika manjinskog muslimanskog narodapo članu 79 tačci 6 Ustava. Ministarstvo kulture kao resorno nadležno za kulturu i ustavnoi obavezno da ostvaruje Ustavom zajemčena prava iz domena kulture, namjerno neće da reguliše materijalnu pomož države Matici muslimanskoj Crne Gore. Znači, Ministarstvu kulture niko ne može da naredi da sprovodi Ustavom zajemčena prava. Kakva je onda to država sa vladavinom prava.

Nadležni državni organi i rukovostvo DPS treba da onemoguće svaki vid djelovanja usmjeren ka velikobošnjačkoj nacionalnoj i kulturnmoj asimilaciji pripadnika manjinskog muslimanskog naroda i da se zabrani prevarantska upotreba dvojne nacionalnosti Bošnjak/Musliman, jer se njome negira lično nacionalno izjašnjavanje građana na popisu stanovništva kao Musliman i kao Bošnjak i nameće im se nepostojeća dvojna nacionalnost Bošnjak/Musliman, što je školski primjer nacionalne asimilacije. To stanje traje preko 20. godina, a da nijedan državni organ nije onemogućio javno sprovođenje asimilacije jednog od autohtonih naroda Crne Gore koji postije preko 560.godina.

Vrijeme je da se ostvari Ustavom zajemčeno pravo eliminisanja tihe asimilaccije time što će se nastavno-obrazovnim i naučnim programima obuhvatiti istorija, tradicija, kultura i nacionalna osobenost pripadnika manjinskog muslimanskog naroda. Ovo pravo je bilo zajamčeno Ustavom iz 1992. godine i za 15. godina njegovog važenja nije ostvareno. Ustavom 2007. godine zajemčeno je pravo obuhvatnosti naućno-obrazovnim programima i udžbenicima istorije, kulture i nacionalne osobenosti pripadnika manjinskih naroda s Vladinom strategijom manjinske politike,  2008. godine,  oročeno je  ostvarivanjeovog prava na četiri godine, ali ga Ministarstvo prosvjete nije ostvarilo niti hoće da ga ostvai.

Opšti prilaz prognoziranja budućnosti autohtonih Muslimana Crne Gore sadržana je u nepobitnim opredjeljenjima i činjenicama da istorijski oni  pripadaju bliskoistočnom-mediteranskom evropskom stablu kulture i civilizacije iz kojeg su nastali svi zasadi i oblici kulturnog osobenog života utemeljenog na modernom pojmu Zapada i time modernog univerzalnog poimanja ljudske slobode.

Po svom osnovnom civilizacijsko-kulturnom određenju Muslimani kao temelj ljudskog postojanja, uzimaju princip odgovornosti čovjeka za sopstveni život na zemlji, princip konsensualnog uređenja života zajednice, princip konsenzualnog uređenja života zajednica, princip tolerancije vjera, kučltura, naroda i svih osobenih oblika života, te princip stalnog usavršavanja svih oblika ljudskog postojanja, prava i sloboda.

Za Muslimane Crne Gore nema druge domovine i države, drugog maternjeg jezika, drugih državnih amblema niti drugog nacionalnog identiteta i imena.

Muslimani Crne Gore svoju prošlost su ostvarivali, sadašnjost ostvaruju i budućnost  grade u zajednici sa drugim narodima države Crne Gore i da tome doprinose kontinuiranim i intenziviranim naučno-istraživačkim radom i izdavaštvom, jer ostvareni rezultatii su izuzetno pozitivni, ali to ne znači da nema još dosta prosstora za istraživanja, proučavanja, unapređenja, prezentacije i afirmacije mnogih komponenti kulturnih i nacionalnih osobenosti koje traže istraživanja i prezentaciju.

Unapređenje, afirmacija, zaštita i očuvanje kulture, kulurne baštine i posebno osobenog nacionalnog identiteta i imena i zaštite od tihe asimilacije, diskriminacije i nametanja velikobošnjačke asimilacije, najprioritetniji je cilj i zadatak, jer akteri velikobošnjačkog asilimatorskog programa ne biraju sredstva i načine  kako bi ih doveli  istrijebili, izvršili, etno-genocid.

Institucionalni oblici organizovanja, posebno Savjet muslimanskog naroda i Matica muslimanska Crne Gore Samostalno udruženje u oblasti kulture manjinskog muslimanskog naroda, osnovana po članu 79 tačci 6 Ustava, imaju priopritetan zadatak da djeluju kod novonastalih Bošnjaka da razmisle šta su time dobili a šta izgubili, kako bi se na narednom popisu stanovništva vratili svom nacionalnom identitetu.

Mnogim novonastalim Bošnjcima je sasvim jasno i vidljivo da su sa prihvatanjem bošnjašta, njih preko 58. hiljada Muslimana, bilo u interesui+ i od  koristisamo malom broju karijerista, podanika i mateijalista, dok svi  ostali nijesu dobili NIŠTA niti će dobiti IŠTA.

Usješnija budućnost Muslimana Crne Gore umnogome će zavisiti od toga koliko su spremni i u kojem vremenu da se oslobađaju retrogradnog, dogmatskog islamskog fanatizma iz XV vijeka i Vehabizma, jer se sa time brremenom  tereta ne ideravnopravno i jednako sa drugim narodima Crne Gore u razvijenu Evropu. Oni treba da se vrate izvornom Kuranskom učenju o islamu i islamskoj civilizaciji i kulturi, umjesto što slušaju ekstremne „sveznalice“ Kurana, koje ne razumiju ništa što u njemu stvano piše.

Dragi moji Muslimani, koji mislite da ste Bošnjaci, zapitajte se zašto bez ikakvih sadašnjih niti budućih nacionalnih interesa napuštate svoj stvarni nacionalni identitet

koji Vam svako uvažava i poštuje, i prihvatali političku, asimilatorsku tvorevinu bošnjački, sa kojom nemamate nikakvih zajedničkih osobenosti, osim iste islamske religije.

Muslimani ne smiju vjerovati propagatorima i interesdžijama koji svoj narod žrtvuju zarad svojih karijerističkih i ličnih matrijalnih interesa. To su izdajnici muslimanskog naroda

Muslimani, nemoj te sebe stavljati u položaj tuđinaca u svojoj rodnoj domovini i državi, jer prihvatanjem da ste Bošnjaci vi sebe dovodite u položaj da živite u tuđoj

državi, jer Crna Gora nije matična država novonastalih Bošnjaka, nego autohtonih Muslimana.  U Bosni nerado prihvataju novonastale Bošnjake i nazivaju ih sandžaklijama i optužuju ih  da su im u toku rata  nanosili štetu i da su sada nocioci šverca droge, provala, krađa, ubitstava i svega što remeti sigurnost i dostojanstvo građana Bosne i Hercegovine.

Nemoj te mrzeti bosanske Muslimane koje su preimenovali u Bošnjake niti druge narode, nego ih uvažavate i cijenite onoliko koliko oni vas uvažavaju i cijene.

       Krajnje je neistinito i time neogovorno vjerovati i prihvatati podvale da mali narodi nemaju pravo ni našta veliko, osim na patnju i poniženja. Muslimani u Crnoj Gori nikada nijesu bili kompleksirani brojem pripadnika niti su trpjeli poniženja  i neće  ih  ikada trpjeti, jer su vremena za tako nešto  prošla i neće se više vratiti.

Iz rečenog i ukupnog stanja može se izvesti misao i poruka

 Ja se Muslimanima Crne Gore najviše bojim od Muslimana

        Ustav Crne Gore  svim građanima, pa time i Muslimanima,  jemči ravnoprvnost, jednakost, ista prava, zaštitu svih identiteta, pa time i kulturnog i nacionalnog.

Zapitajmo se, zašto bi smo, kada nemamo nikakvih razloga za to,  mijenjali svoj stvarni, vjekovni i tradicionalni nacionalni identitet i prihvatali nametanje  tuđeg bošnjačkog. Neka novonastala politička i asimilatorska tvorevina budu to što smatraju da jesu, iako nijesu,  Bošnjaci, a mi Muslimani budimo ono što smo bili i što stvarno jesmo, samo Muslimani i ništa drugo. Koliko naroda i nacija u svijetu ima sa istom religiojom, pa zašto ne bi postojali sa islamskom religijom u Crnoj Gori i Muslimani i novo nastali Bošnjaci, ako hote to da budu.

Muslimani  prestanite više vjerovati prevarantima i ljudima kojima je lični interes iznad svih drugih interesa, pa i interesa svojih porodica.

Vrijeme je da shvatite šta Vam je donijelo vjerovanje Šerbovim prevarama, podvalama, lažima, falsifikatima  na osnovu kojih ostvaruje svoje lične interese, a vas tjera u provaliju, tuđi nacionalni identitet, gdje Vas niko ne želji niti  prihvata za svoje sunarodnike, nego sandžaklije. Nemojte biti tuđinci u svojoj rodnoj domovini i državi u kojoj živite od svog postanka, jer tuđa zemlja je tuga golema, a  tuđa nacionalnost nepoželjna.  Vi ste kao novonastali Bošnjaci manjina, manje vrijedni ljudi, ljudi koji ste se samovoljno prišili kao zakrpa na pociojepanoj vreći bosanskih Muslimna koje su proglasili Bošnjacima i time i sebe doveli u ponižavajući položaj. Otrijeznite se. Nikada nije kasno. Pametan čovjek uvijek misli da li je dobro što j uradio i ako ocijeni da nije, onda se vraća onome što je bilo i ostalo za njega bolje.

Moji Muslimani  i muslimanski intelektualci.

Ako danas nećemo da smo ono što stvarno jesmo Muslumani i zajedno, sjutra ćemo biti ono što nijesmo, Bošnjaci,  i odvojeno.

Moja poruka je:

Muslimanu, i posebno intelektualcima, da  treba znati više, ali ne manje, od ovog što sam napisao i da je intelektualno bogatstvo   najveće bogatstvo nacije.  Čovjek može biti svoj na svome samo ako posjeduje znanje i time sam sobom vlada“

   Pažljivo pročitajte i dobro razmislite šta je napisano .